De jas

Op een dag verloor ik mijn ouders. Zomaar ineens. Kwijtgespeeld.
Ik heb daarom een berichtje in de krant gezet:

‘msj, aangnm krktr, 10 jr, oudrs kwt, zkt nw fmlie, alsjblft.’

Heel lang gebeurde er niets, tot er een vrouw voor de deur stond. Met een koffer op wieltjes. En een naaimachine. Soms noem ik haar 'mama', maar ze heeft liever dat ik haar 'Gerda' noem.
Een paar weken geleden ging de bel opnieuw, en daar stond een jas. Een regenjas. We hebben hem binnengelaten, maar dat hadden we beter niet gedaan. Sindsdien komt er elke dag een nieuwe jas het huis binnen. Ze zijn brutaal en opdringerig, ze zitten aan onze spullen en eten van onze borden, ze zitten in de zetel, in het bad, op toilet, ze zijn overal! Er is bijna geen plek meer voor Gerda en mij. Ze zijn graag bij ons en dat snap ik best, maar ik vind het lastig om met zo’n jas te praten. Terwijl het bij Gerda vanzelf lijkt te gaan.
Misschien moet ik maar een ander huis gaan zoeken:

‘msje,10 jr, zkt rstg hs mt btje aandcht, dnk u’

Een absurde komedie over families, over liefde die gedeeld moet worden, en over hoe alles plots gaat schuiven wanneer er weer een nieuwe bijkomt.

regie
Nathalie Roymans
tekst
Esther de Koning
scenografie
Lien Wauters
spel
Karlijn Sileghem
Eva Binon